لارپردیس

امام باقر (ع) فرمود: خداوند اسامی و عمر پیامبران را بر حضرت ادم بازگو نمود ادم انها را خواند تا به اسم داود (ع) رسید عرض کرد: پروردگارا چقدر عمر داود کم است و عمر من زیاد. او بیش از چهل سال زندگی نمی کند من از عمر خود سی سال به او بخشیدم . درباره اش تثبیت کن و از عمر من کم کن. حضرت باقر (ع) فرمود: خداوند ان سی سال را درباره داود نوشت همین است معنای گفته خدا (محو می کند انچه را بخواهد و ثابت می نماید هر چه اراده کند در نزد اوست ام الکتاب) محو نمود انچه برای ادم ثابت بود و ثابت کرد چیزی را که از برای داود نبود

مدتی گذشت تا اینکه عمر حضرت ادم تمام شد. ملک الموت برای قبض روحش ماموریت یافت و نزد ادم امد. ادم گفت هنوز از عمرم سی سال باقی مانده. عزراییل گفت مگر ان سی سال را به فرزند خود داود نبخشیدی؟ هنگامی که نامها و عمرهای انبیا را به تو نشان دادند و ان زمان در وادی دخنا زندگی می کردی. ادم گفت به خاطرم نمی رسد. ملک الموت گفت انکار مکن مگر نگفتی که ان مدت را در مورد داود تثبیت کنند و از تو محو نمایند؟ خداوند هم برای داود در زبور نوشت و از تو در ذکر محو کرد. ادم پاسخ داد فراموش کرده ام.

حضرت باقر (ع) فرمود: ادم راست می گفت و فراموش کرده بود. از ان روز خداوند دستور داد بندگان هر معامله و معاهده ای میان خود داشتند بنویسند. زیرا ادم فراموش کرد و لذا نپذیرفت.